تمرین گسترده پینگ پنگ تیموتی شالامه برای “مارتی سوپریم”

اولین سرنخ مبنی بر اینکه کسی در مورد پینگ پنگ جدی است: آنها آن را تنیس روی میز می نامند.

سرنخ دوم: آنها دست و پا زدن خود را حمل می کنند.

تیموتی شالامه آهنگ سومی را برای دکورهای فیلم در سراسر جهان منتشر کرد. برای آماده شدن برای بازی در فیلم هیجان‌انگیز «مارتی سوپریم»، نامزد دو جایزه اسکار، سال‌ها با یک میز سفر می‌کرده، و احتمالاً از این ورزش در مرکز پرفروش‌ترین فصل تعطیلات لذت می‌برد.

کارگردان، جاش سافدی، زن و شوهری را برای آموزش تنیس روی میز، دیگو شااف و وی وانگ – یک المپیکی سابق ایالات متحده – استخدام کرد تا بازی Chalamet را ارتقا دهند و همچنین به عنوان مشاور فنی در صحنه فیلمبرداری خدمت کنند.

اما Chalamet از قبل به اندازه کافی خوب بازی می کرد تا از یک قهرمان جهان در صفحه نمایش تقلید کند. او کلاس‌ها را گذرانده بود و تکالیفش را انجام داده بود – در اتاق نشیمن آپارتمانش در نیویورک یک میز چید و در سراسر همه‌گیری بازی کرد.

چالامه به هالیوود ریپورتر گفت: «هر چیزی که من روی آن کار می کردم این راز بود. وقتی مشغول ساختن وونکا بودم، در لندن یک میز داشتم. On Dune: Part Two، من یک میز در بوداپست داشتم. [and] اردن من یک میز در ابوظبی داشتم. من در جشنواره فیلم کن یک میز برای The French Dispatch داشتم.»

غیرقابل قبول به نظر می رسد که Chalamet خود را در تنیس روی میز غوطه ور کند در حالی که آواز خواندن و نواختن گیتار را برای نقش باب دیلن در Total Unknown یاد می گرفت.

او گفت: “اگر کسی فکر می‌کند که این یک پوشش است، همانطور که بچه‌ها می‌گویند – اگر کسی فکر می‌کند ساختگی است – همه مستند است و قرار است رسانه‌ای شود.” “اینها دو پروژه شکسته ای بودند که سالها باید روی آنها کار می کردم. این حقیقت است. من همزمان روی هر دو کار می کردم.”

هرجا که شالامه وقت پیدا می کرد، شاف تحت تأثیر نتیجه قرار می گرفت.

شاف به هالیوود ریپورتر گفت: «او به شدت برای رسیدن به همان کیفیتی که بقیه فیلم بود، وقف داشت.

اجتناب از بدلکاری برای صحنه های تنیس روی میز مایه افتخار Chalamet بود. تنها امتیاز فیلمسازی مدرن این بود که چندین سکانس طولانی‌تر در طول بازی بدون توپ طراحی می‌شدند که بعداً از طریق تصاویر کامپیوتری (CGI) اضافه شد.

شاف به واشنگتن پست گفت: «ما متوجه شدیم که باید فیلمنامه آن را بنویسیم تا بتوانیم آن را فیلمبرداری کنیم. “و چون فیلمنامه بود، ابتدا باید آن را با یک توپ واقعی تمرین می‌کردیم. او باید طرح فیزیکی نقطه را درک می‌کرد: کجا باید برود؟ چه زمانی باید به آنجا برود؟ وقتی بعداً آن را انجام می‌دهید. [visual effects] و برای رسیدن به توپ، مهم این است که بازیکن به مکان مناسب برود.”

شاف گفت حدود 60 نکته نوشته شده است.

او می گوید: «ما به تمرینات زیادی نیاز داشتیم و من به شدت متحیر شدم. تیموته نسبت به اکثر بازیکنان حرفه‌ای احساس بهتری نسبت به آن داشت، زیرا بازیکنان حرفه‌ای نشانه را از توپ خارج می‌کنند.

“البته، آنها حس خوبی از زمان بندی دارند و سپس به سرعت آن را یاد گرفتند. اما تیموتی همان جا بود.”

رقیب روی صفحه شخصیت Chalamet، مارتی ماوزر، کوتو اندو است که توسط قهرمان واقعی تنیس روی میز ژاپنی، کوتو کاواگوچی بازی می‌کند. پویایی آنها تقریبن به رقابت واقعی بین قهرمان آمریکایی 1950 مارتی رایسمن و هیروجی ساتوه ژاپنی است.

امی نیکلسون، منتقد فیلم تایمز، در نقد فیلم «مارتی سوپریم» خاطرنشان کرد که توپ‌های پینگ‌پنگ که به خوبی ضرب شده‌اند تا 70 مایل در ساعت حرکت می‌کنند.

او می نویسد: “این کپر دیوانه که در سال 1952 شهر نیویورک می گذرد، پس از یک تنیس روی میز پول گیر (او ورزشکار حرفه ای را ترجیح می دهد) مسابقه می دهد که انگار در حال بازی کردن است، اعتراضات را در هم می شکند و حریفانش را تا حد خستگی آزار می دهد.”

نیکلسون ادعا می‌کند که رایسمن از فیلمی خوشحال می‌شود که «مخاطبان را به هفت دهه به عقب برگرداند، به زمانی که بازیکنان تنیس روی میز آمریکایی مطمئن بودند که روزهای درخشانی در راه است.

به‌عنوان یک ورزشکار، به نظر می‌رسد شالامه دارد گمشده عضله برای نقش با این حال، به همان اندازه خنده دار است که ببینیم چنین مرد لاغری که مانند هرکول عمل می کند، با قاطعیت می جهد و مشت می زند.

هیچ چیز مانند تمرین، تکرار و تمرین به بازیگر – یا ورزشکار – اعتماد به نفس نمی دهد. عملکرد قایقرانی Chalamet گواه است.