«جوخه خدا» ترامپ انرژی را در برابر گونه‌های در حال انقراض قرار می‌دهد، اما این یک انتخاب اشتباه است – حفاظت از حیات وحش می‌تواند برای تجارت مفید باشد.

توسط دن سالاس، دانشگاه ایلینوی شیکاگو

یک بحث فرسوده در سیاست ایالات متحده وجود دارد که چیزی شبیه به این است: آیا ترجیح می دهید انرژی فراوان و مقرون به صرفه داشته باشید یا یک سیاره تمیز و سالم که در آن حیات وحش بتواند رشد کند؟

به نظر می رسد یک یا یا یک انتخاب باشد، اما لازم نیست که باشد.

بسیاری از رهبران شرکت ها، از جمله کسانی که با آنها کار کرده ام، می دانند که حفاظت از حیات وحش نیز می تواند تجارت خوبی باشد.

پس از اینکه دولت ترامپ اقدام نادری را برای تشکیل یک کمیسیون ویژه به نام «جوخه خدا» برای لغو یکی از مهمترین قوانین زیست محیطی کشور، قانون گونه های در خطر انقراض در سال 1973، برای آزاد کردن بسیاری از فعالیت های صنعت نفت و گاز ایالات متحده در خلیج مکزیک، به یاد داشت.

هیأت الهی چیست؟

قانون گونه های در خطر انقراض آژانس های فدرال را ملزم می کند که از هرگونه اقدامی که می تواند ادامه حیات هر گونه موجود در این قانون را تهدید کند اجتناب کنند. این شامل مجوزهای توسعه فدرال، استخراج معدن، حفاری یا قطع درخت می شود.

برای رعایت قانون، ممکن است از شرکت ها خواسته شود که برای جلوگیری از آسیب رساندن به گونه های حفاظت شده اقدام کنند. این مراحل زمانی که تاخیر و هزینه را به پروژه های توسعه گران قیمت اضافه می کنند، می توانند خسته کننده باشند.

در اوایل تاریخ این قانون، کنگره آن را اصلاح کرد تا یک استثنا را شامل شود. این قانون اجازه ایجاد کمیته قانون گونه‌های در معرض خطر، متشکل از رهبران آژانس فدرال را صادر کرد، که می‌تواند استثناهایی را برای این ممنوعیت برای اقدامات فدرال که احتمال انقراض گونه‌های فهرست شده را در معرض خطر تلقی می‌کنند، اعطا کند.

این کمیته – هیئت الهی – شامل شش عضو دائمی است: وزیران کشور، کشاورزی، و ارتش. رئیس شورای مشاوران و مدیران اقتصادی سازمان حفاظت محیط زیست و سازمان ملی اقیانوسی و جوی. هفتمین عضو کمیته باید فردی باشد که توسط ایالت یا ایالت های مربوطه تعیین شده است.

اقدامات نادر کمیسیون در گذشته

جلسات جوخه الهی آنقدر نادر است که کمیته در طول عمر خود فقط سه بار تشکیل جلسه داده است.

اختیارات کمیسیون محدود به شرایط بسیار غیرعادی است که در آن هیچ “جایگزین معقول و معقولی” وجود ندارد که از به خطر انداختن گونه های فهرست شده یا آسیب رساندن به زیستگاه حیاتی گونه جلوگیری کند.

اولین و قابل توجه ترین مورد کمیسیون در سال 1979 بود. این مورد شامل دارتر بود، یک ماهی کوچک و در حال انقراض که زیستگاهش با ساخت پیشنهادی سد Tellico در تنسی آسیب می دید. تقریباً در همان زمان، کمیسیون همچنین برای بررسی درخواست معافیت مربوط به مدیریت آب در مخزن گری راکس در وایومینگ و تأثیرات آن بر جرثقیل های در معرض خطر انقراض پایین دست در نبراسکا تشکیل جلسه داد.

سومین جلسه کمیته در دهه 1990 بود، زمانی که به بررسی معافیت از قانون گونه های در خطر انقراض تعداد زیادی چوب در اورگان و واشنگتن پرداخت که احتمالاً جغد خالدار شمالی را به خطر می اندازد.

برای سد Tellico، کمیسیون این معافیت را رد کرد، اما کنگره بعداً راه را برای تکمیل سد باز کرد. برای سد گریراکس، کمیسیون یک معافیت اعطا کرد اما پروژه برق حوضه میسوری را ملزم کرد تا زیستگاه خود را حفظ کند و آب را برای کاهش آسیب جرثقیل ها مدیریت کند.

در مورد جغد خالدار شمالی، در ابتدا معافیت‌هایی برای فروش چوب در اورگان اعطا شد، اما بعداً به دلیل چالش‌های قانونی و نقض رویه‌ای لغو شد. ایالت واشنگتن اجازه چنین معافیت هایی را نمی دهد.

در نشست 2026 چه گذشت؟

در تصمیم مورخ 31 مارس 2026، کمیسیون به اتفاق آرا معافیت از الزامات قانون گونه های در خطر انقراض را برای کلیه فعالیت های نفت و گاز مربوط به برنامه نفت و گاز دولت در فلات قاره بیرونی در خلیج مکزیک، که دولت ترامپ نام آن را به خلیج مکزیک تغییر داده است، تصویب کرد.

پیت هگست، وزیر دفاع، به کمیته گفت که این معافیت یک “مسئله امنیت ملی حیاتی” است، زیرا شکایت جاری قانون گونه های در معرض خطر “تهدید به تعطیلی تولید نفت و گاز در خلیج آمریکا می شود.”

هگزت به کمیته گفت: «این جنگ‌های حقوقی منابع حیاتی دولت را هدر می‌دهند و شرکت‌های انرژی را نمی‌توانند در پروژه‌های جدید برنامه‌ریزی و سرمایه‌گذاری کنند. زمانی که توسعه خلیج فارس سرد می شود، ما از تولید انرژی مورد نیاز خود به عنوان یک کشور و به عنوان یک بخش جلوگیری می کنیم.

به طور خاص، درخواست معافیت هگزت به نظر بیولوژیکی NOAA Fisheries در ماه می 2025 اشاره کرد که عملیات صنعت نفت، به ویژه کشتی‌هایی که به حیات وحش حمله می‌کنند، می‌تواند نهنگ‌های رایس و سایر گونه‌های کمیاب را تهدید کند. این دیدگاه و دیدگاه‌های قبلی توسط گروه‌های حفاظتی که خواهان حفاظت بیشتر هستند و صنایعی که آن را بسیار محدودکننده می‌دانند به چالش کشیده شده است.

کارشناسان حقوقی نسبت به مشروعیت اقدامات هیئت الهی ابراز نگرانی کرده و عدم دخالت دولت یا شفافیت عمومی را زیر سوال می برند. گروه های محیط زیست گفتند که تصمیم کمیته آزادی را در دادگاه به چالش خواهند کشید.

یک تغییر پارادایم

اگرچه لفاظی های رایج اغلب به نظر می رسد که اهداف انرژی و زیست محیطی در تضاد هستند، نمونه هایی در میان شرکت های پیشرو انرژی و حمل و نقل خلاف این را نشان می دهد.

در دانشگاه ایلینویز در مرکز منابع انرژی شیکاگو، من و همکارانم در حال یافتن راه‌هایی هستیم که محافظان و شرکت‌های انرژی می‌توانند با یکدیگر همکاری کنند، مانند شبکه‌هایی مانند گروه کاری حق راه به عنوان زیستگاه، که بر حفاظت از زیستگاه‌ها در مناظر کاری متمرکز است.

ایجاد تعادل بین منافع محیطی و اقتصادی فقط یک “ایده خوب” نیست – معلوم می شود که تجارت خوبی است.

برنامه‌ریزی پروژه‌های جدید به روش‌هایی که از آسیب رساندن به حیات وحش جلوگیری کند و شامل طرح‌های حفاظتی فعالانه باشد، می‌تواند از شکایت‌های قضایی، اجازه تاخیر، خطرات شهرت و افزایش هزینه‌ها جلوگیری کند. چنین اقداماتی مستلزم حداقل سرمایه گذاری و پرداخت سود سهام در پیامدهای مثبت زیست محیطی و اجتماعی است، به ویژه در مقایسه با ده ها میلیون دلاری که هر سال برای لابی گری برای اصلاح مقررات زیست محیطی صرف می شود.

شرکت‌هایی که در بخش‌های انرژی و زیرساخت با آنها کار می‌کنیم متوجه شده‌اند که ادغام اصول زیست‌محیطی و شیوه‌های حفاظتی در پروژه‌ها و عملیات‌های توسعه، از سایر اختلالات تجاری نیز جلوگیری می‌کند.

به عنوان مثال، حفظ فضاهای سبز به عنوان زیستگاه حیات وحش می تواند از زیرساخت ها در برابر آب و هوای بد، فرسایش یا سیل محافظت کند. بازسازی یا ارتقای زیستگاه نیز می تواند خطرات قانونی آسیب زیست محیطی را کاهش دهد.

برنامه‌هایی مانند موافقتنامه‌های پروانه‌ها و بامبل‌ها در سراسر کشور دانشگاه ایلینویز در شیکاگو به شرکت‌ها کمک می‌کنند تا تاخیرهای نظارتی را کاهش دهند و در عین حال به حفاظت از گونه‌های در معرض خطر و در حال انقراض کمک کنند.

برای کسب‌وکارها، این می‌تواند ارتباطات مثبتی با کارکنان و جوامعی که در آن فعالیت می‌کنند ایجاد کند. این به نوبه خود شهرت آنها را بهبود می بخشد، که می تواند به کاهش تاخیر پروژه و تشویق سرمایه گذاری کمک کند.

تصمیم کمیسیون قانون گونه‌های در معرض خطر می‌تواند آینده بیش از چند گونه را تحت تأثیر قرار دهد. این ممکن است بر اقدامات گسترده‌تر مربوط به مدیریت زیست‌محیطی، مسئولیت شرکتی و نظارت فدرال تأثیر بگذارد. با حذف حفاظت از حیات وحش، کمیته خطر تضعیف اعتماد عمومی را به دنبال دارد. با تقویت روایت انرژی در مقابل محیط زیست، این تصمیم می‌تواند مانع از تلاش‌ها برای ترویج صرفه‌جویی در صنعت انرژی شود.

در عوض، کمیته روسای آژانس‌ها می‌توانست تأثیر پایدارتر و مثبت‌تری داشته باشد، اگر برای ایجاد اعتماد و همکاری بین صنعت، گروه‌های حفاظت و آژانس‌ها تلاش می‌کرد.

این مقاله که در ابتدا در 28 مارس 2026 منتشر شد، با تصمیم کمیته به روز شده است.

دن سالاس، مدیر برنامه مناظر پایدار، دانشگاه ایلینوی شیکاگو

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.

متصل شد