دریاچه‌های یخچالی آلاسکا گسترش می‌یابند و خطر سیل‌های ناگهانی ویرانگر را افزایش می‌دهد – Environmental News Bits

توسط دن مک گرات، دانشگاه ایالتی کلرادو

هر تابستان، مردمی که در نزدیکی رودخانه مندنهال در جونو، آلاسکا زندگی می کنند، سطح آب را به دقت زیر نظر دارند. هنگامی که سطح رودخانه به سرعت شروع به افزایش می کند، نشانه آن است که حوضه خودکشی، یک دریاچه یخچالی کوچک در ارتفاع 5 مایلی از کوه، دوباره از یخچال عبور کرده و در حال شروع سیل دریاچه یخبندان است.

پس از نزدیک به 15 سال متوالی سیل های بزرگتر و مخرب تر در پایتخت آلاسکا، سپاه مهندسین ارتش ایالات متحده در حال بحث بر سر راه حلی بلندپروازانه و پرهزینه است: ایجاد یک زهکش دائمی از دریاچه برای جلوگیری از رسیدن به مرحله سرریز.

برآورد هزینه اولیه برای این پروژه از 613 میلیون دلار تا 1 میلیارد دلار است.

حوضه خودکشی تنها نمونه ای از مشکل رو به رشد دریاچه های یخبندان است که جوامع سراسر جهان، به ویژه در هیمالیا و آند را تهدید می کند و با افزایش دمای جهانی، چشم انداز آلاسکا را تغییر می دهد.

در یک مطالعه جدید، من و همکاران تکامل 140 دریاچه از بزرگترین دریاچه های یخچالی آلاسکا را بین سال های 2018 تا 2024 ثبت کردیم. ما دریافتیم که آنها به طور متوسط ​​حدود 120 درصد سریعتر از سال 1986 تا 1999 امروز در حال گسترش هستند – بیش از دو برابر سریعتر.

با استفاده از داده‌های ضخامت یخ برای بازسازی شکل زمین در زیر این یخچال‌ها، متوجه شدیم که این دریاچه‌های یخچالی می‌توانند با ذوب شدن یخچال‌ها بیش از چهار برابر بزرگ‌تر از امروز شوند و احتمال آسیب به اکوسیستم‌های پایین‌دست و زیرساخت‌های ناشی از سیل‌های طغیان دریاچه‌های یخچالی را افزایش دهند.

خطرات دریاچه های یخبندان

دریاچه های یخبندان، اغلب به رنگ جواهرات آکوامارین و درخشان با کوه های یخ، در اطراف لبه های یخچال های طبیعی در سراسر جهان رایج هستند. سال‌ها تصاویر ماهواره‌ای افزایش چشمگیری در تعداد، مساحت و حجم آن‌ها را ثبت کرده‌اند – پاسخی مستقیم به عقب‌نشینی یخچال‌های طبیعی با افزایش دمای جهانی.

این دریاچه‌ها که توسط مورین‌ها – مخلوطی از سنگ و رسوب که توسط یخچال‌های طبیعی در لبه‌های آن‌ها ته نشین می‌شوند – یا یخ‌های یخچالی سد شده‌اند، در جای خود قرار می‌گیرند، این دریاچه‌ها چیزی جز پایدار هستند.

بین سال‌های 1985 تا 2020، دریاچه‌های یخ‌زده در آلاسکا به تنهایی بیش از 1150 بار از موانع خود عبور کرده و تخلیه شدند. چشم انداز وسیع آلاسکا و تراکم کم جمعیت به این معنی است که تأثیر این زهکشی ها بر زیرساخت های انسانی، با چند استثنای قابل توجه، از جمله حوضه خودکشی و دریاچه برفی در شبه جزیره کنای، نسبتاً کم است.

با این حال، مقدار زیادی آب یخی که با هر طغیان به پایین رودخانه‌ها سرازیر می‌شود، می‌تواند اکوسیستم‌ها را متحول کند، کانال‌های رودخانه را از طریق فرسایش و رسوب‌گذاری تغییر دهد، درختان و سایر پوشش‌های گیاهی را ریشه کن کند و به زیستگاه ماهی‌ها آسیب برساند.

یک مطالعه اخیر نشان داد که سیل دریاچه های یخبندان از دریاچه هایی که توسط مورین ها سد شده اند با سرعت بیشتری رخ می دهند. در دره‌های شیب‌دار و باریک کوه‌های هیمالیا، تأثیر این رویدادها حاد است: نیروگاه‌های برق آبی ویران‌شده، جاده‌ها و کل روستاها از بین رفته‌اند و در طول سال‌ها جان صدها نفر را گرفته‌اند.

بیش از 15 میلیون نفر در سراسر جهان در مناطقی زندگی می کنند که در معرض خطر سیل ناشی از دریاچه های یخچالی قرار دارند. نقشه برداری از جایی که این دریاچه ها می توانند شکل بگیرند و گسترش پیدا کنند می تواند به مردم ساکن در پایین دست کمک کند تا آماده شوند. این کاری است که ما در آلاسکا انجام دادیم.

نقشه برداری از دریاچه های در حال گسترش آلاسکا

دریاچه های یخبندان می توانند در شرایط مختلفی تشکیل شوند: در سطح یخچال ها، در دره های جانبی و در لبه یا نوک یخچال. ما متوجه شدیم که سریع‌ترین دریاچه‌هایی که در انتهای پای خود رشد می‌کنند، هستند و در کارمان نشان دادیم که بسیاری از این دریاچه‌ها در فرورفتگی‌های عمیقی قرار دارند که توسط جریان یخبندان ایجاد شده‌اند.

ما این فرورفتگی‌ها را که به عنوان عمق‌بخشی بستر یخی شناخته می‌شود، با کم کردن تخمین‌های ضخامت یخ از ارتفاعات سطحی که توسط ماهواره‌ها اندازه‌گیری شده بود، ترسیم کردیم.

ما دریافتیم که بیش از 80 درصد از رشد دریاچه ها در حوضه های نقشه برداری شده رخ داده است، که نشان می دهد چگونه این رویکرد می تواند به مکان یابی دریاچه های یخچالی که احتمالاً در آینده شکل می گیرند و گسترش می یابند، کمک کند.

با این اطلاعات، متوجه شدیم که دریاچه های یخچالی موجود در این منطقه در نهایت می توانند چهار برابر شوند و تا 1640 مایل مربع (4250 کیلومتر مربع) رشد کنند. یک دریاچه یخچالی در انتهای یخچال مالاسپینا، بزرگترین یخچال طبیعی از نظر مساحت در جنوب شرقی آلاسکا، ممکن است گسترش یابد و تنها 570 مایل مربع (1475 کیلومتر مربع) اضافی را پوشش دهد. این دومین دریاچه بزرگ آلاسکا را ایجاد می کند.

با ادامه عقب نشینی یخچال ها، حوضه های جدیدی کشف خواهند شد که بسیاری از آنها می توانند پر از آب شوند. در مجموع، بیش از 5500 مایل مربع (حدود 14200 کیلومتر مربع) حوضه های عمیق در آلاسکا وجود دارد که به چشم اندازی اشاره دارد که در دهه ها تا قرن های آینده بسیار متفاوت به نظر می رسد.

وقتی یخچال به دریاچه ختم می‌شود، گرمای آب می‌تواند سرعت ذوب یخ‌ها را افزایش دهد و باعث می‌شود یخچال سریع‌تر، نازک‌تر و عقب‌نشینی کند و در نتیجه اندازه دریاچه افزایش یابد. ما دریافتیم که یخچال‌هایی که به دریاچه‌ها ختم می‌شوند، 23 تا 56 درصد سریع‌تر از یخچال‌هایی که به خشکی ختم می‌شوند کوچک می‌شوند.

آینده با عقب نشینی یخچال ها

پیش‌بینی‌های اقلیمی آینده همراه با مدل‌های پیشرفته یخچال‌های طبیعی نشان می‌دهد که یخچال‌های طبیعی تا سال 2100 به طور تجمعی بین 26 تا 41 درصد عقب‌نشینی خواهند کرد، یعنی از بین رفتن 49 تا 83 درصد از یخچال‌های طبیعی در سطح جهان.

این به دلایل زیادی نگران کننده است. از بین رفتن توده یخ در حال حاضر بزرگترین عامل افزایش سطح دریاها است. ذوب شدن یخچال‌های طبیعی همچنین مقدار آب و زمان ذوب یخ‌ها را که رودخانه‌های اصلی، به‌ویژه رودخانه‌های آسیایی مانند سند و گنگ را تغذیه می‌کند، تغییر می‌دهد. و خطراتی را ایجاد می کنند، مانند سیل ناگهانی که از دریاچه های یخبندان سرچشمه می گیرد.

مناظری که ما می شناسیم و دوست داریم در برابر چشمان ما دگرگون می شوند و با این تغییرات نگرانی های فزاینده ای در مورد خطرات ایجاد می شود.

دن مک گراث، دانشیار علوم کرایوسفر، دانشگاه ایالتی کلرادو

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.

متصل شد