فولاد بریتانیا باید آزمونی برای استراتژی جدید فولاد – داخل مسیر باشد

در سپتامبر 2024، آخرین کوره بلند در پورت تالبوت بسته شد. این کارخانه با بهره برداری از کوره قوس الکتریکی 3.2 مگاتنی (EAF) مجدداً بازگشایی خواهد شد و آن را به یکی از بزرگترین در نوع خود در جهان تبدیل خواهد کرد.

تقریباً دقیقاً شش ماه پس از بسته شدن پورت تالبوت، Jingye، مالکان فولاد بریتانیا، رایزنی‌هایی را در مورد بسته شدن دو کوره بلند اسکانتورپ خود آغاز کردند و ادعا کردند روزانه 700000 پوند ضرر می‌کنند. دولت برای به دست گرفتن بهره برداری از این کارخانه وارد عمل شد و طبق گزارش ها، هزینه راه اندازی آن اکنون به 1.2 میلیون پوند در روز افزایش یافته است.

مشخص نیست که خریدار نهایی چه کسی می‌تواند باشد یا اینکه آیا دولت به طور کامل بریتیش استیل را ملی می‌کند، اگرچه مطمئناً مایل به فروش آن است. نشانه ها حاکی از آن است که هرکسی که سایت را مدیریت کند در دراز مدت به سمت تولید EAF حرکت خواهد کرد.

به روز رسانی ارزان تر از کسب و کار معمول است
خیلی چیزها در پورت تالبوت و اسکانتورپ اشتباه پیش رفت. با این حال، یک مشکل واضح این بود که چهار کوره بلند فعال در هر دو سایت نیاز به تعویض در دهه‌های 2020 و 30 داشتند. مالکان سه گزینه داشتند: بازسازی کوره های بلند (با هزینه زیاد)، جایگزینی آنها با EAF یا بستن سایت ها.

بسته شدن کامل سایت‌ها برای جوامع محلی فاجعه‌بار خواهد بود و بریتانیا را بیشتر به واردات وابسته می‌کند. به طرز خطرناکی به اسکانتورپ نزدیک بود و در پورت تالبوت نیز یک احتمال واقعی بود. در پایان، پورت تالبوت تصمیم گرفت به EAF تغییر مکان دهد و به نظر می رسد که در Scunthorpe نیز همین اتفاق خواهد افتاد.

از نظر مالی، این منطقی است. ما تجزیه و تحلیل سال 2022 خود را با مقایسه هزینه‌های روش‌های فولادسازی با پوشش کوره بلند از سر گرفته‌ایم. قیمت برق در آن زمان (175 پوند به ازای هر مگاوات ساعت در آن زمان) به این معنی بود که لاینینگ تقریباً همان هزینه سالانه برای هر تن فولاد بود که ساخت و راه اندازی یک EAF با سوخت فولاد قراضه بود.

ما همچنین سایر روش‌های تولید سبزتر را مورد بررسی قرار دادیم: EAFهایی که با آهن گاز سوز کار می‌کنند. EAF های تغذیه شده با آهن تولید شده با مقادیر مختلف هیدروژن. و کوره های بلند مجدد و تجهیزات جذب و ذخیره کربن آنها (CCS). سطح نسبتاً پایین قیمت‌گذاری کربن (مکانیزمی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای از طریق شارژ آلاینده‌ها) که نشان‌دهنده یک رویکرد تجاری معمول است، و قیمت‌گذاری کامل کربن برای بخش‌هایی مانند فولاد پس از مکانیزم تنظیم سقف کربن (تعرفه‌ای برای اطمینان از مطابقت واردات با قیمت کربن بریتانیا) نیز مدل‌سازی شده‌اند.

با این حال، قیمت برق صنعتی از آن زمان به 59 پوند در هر مگاوات ساعت کاهش یافته است، بنابراین هزینه تولید فولاد به طور قابل توجهی تغییر کرده است، همانطور که نمودار زیر نشان می دهد. با قیمت محدود کربن (CP محدود)، EAF هایی که از ضایعات فولادی استفاده می کنند اکنون بسیار ارزان تر از کوره بلند هستند، اگرچه سایر روش های تولید تمیزتر گران تر هستند. با این حال، قیمت گذاری کربن کامل (CP کامل) تقریباً تمام روش های تولید جایگزین را ارزان تر از پوشش کوره بلند می کند. اگرچه قیمت گذاری کربن بحث برانگیز است، اما با اصل آلاینده می پردازد مطابقت دارد و گزینه بهتری نسبت به گزینه های جایگزین است.

برای تحلیل جدید ما، شایان ذکر است که اگرچه قیمت‌های گاز و برق را به‌روزرسانی کرده‌ایم، همراه با هزینه‌های سرمایه و قیمت کامل کربن، مدل ما هنوز از ارقام قدیمی برای قیمت مواد خام و قیمت‌های موثر کربن استفاده می‌کند، بنابراین باید در این نتایج احتیاط کرد.

حفاظت از مشاغل فولادی از حمایت برای صفر خالص محافظت می کند
تغییر به EAF هایی که عمدتاً قراضه را فرآوری می کنند، بریتانیا را نسبت به زمانی که سنگ معدن و زغال سنگ وارداتی استفاده می شد، پایدارتر می کند. صنعت با انتشار کمتر، مولدتر خواهد بود و کیفیت هوای محلی اطراف کارخانه ها را بهبود می بخشد. EAF هایی که فقط با قراضه عرضه می شوند می توانند اکثریت تقاضای فولاد انگلستان را نیز تامین کنند.

با این حال، EAF ها به کارگران کمتری نیاز دارند. بندر تالبوت قبلاً 4000 کارمند داشت و بسته شدن کوره بلند مستقیماً منجر به از دست دادن 2000 کارگر شد. این نوعی از داستان است که بی اعتمادی را در مورد انتقال به صفر خالص تغذیه می کند. در حالی که ایجاد مشاغل سبز، مکان ها و زمان ها اهمیت دارد. اگر مشاغل فولادی با انرژی های تجدیدپذیر در شرق انگلیس و اسکاتلند “جایگزین” شوند، یا وعده مبهمی برای صنعتی شدن مجدد در سال های آینده وجود داشته باشد، راحت نیست.

شکست در برنامه‌ریزی تغییر صنعتی که از کارگران محافظت می‌کند، تنها اعتباری را که در دستان کسانی است که برای سیاسی کردن خالص صفر استدلال‌های بد نیت ارائه می‌کنند، از بین می‌برد. پس راه حل چیست؟

استراتژی فولاد باید نشان دهنده احیای صنعت باشد
دولت قرار است استراتژی فولاد خود را قبل از تابستان منتشر کند. ملاحظات آب و هوایی به کنار، مسائل مربوط به بهره وری و زیرساخت های قدیمی به این معنی است که صنعت فولاد بریتانیا نیاز به تجدید دارد.

به عنوان اپراتور بریتیش استیل، دولت می تواند نشان دهد که چه چیزی برای یک محل کار با اهمیت فرهنگی و اقتصادی عظیم امکان پذیر است. این می تواند نمونه ای از آنچه که یک برنامه روشن و بلندپروازانه می تواند برای فولاد انجام دهد و چگونه حفاظت از آینده به نفع جوامع و کشور است باشد.

این استراتژی باید حفاظت از مشاغل، حقوق و شرایط، ایجاد صنعت مدرن تمیزتر و رقابت مجدد فولاد خام بریتانیا را در اولویت قرار دهد. صنایع پایین دستی و بازیافت قراضه نیز می توانند گسترش یابند.

اتحاد سبز یک انتقال مرحله‌ای به EAF در اسکانتورپ را توصیه می‌کند. نگه داشتن یک کوره بلند و جایگزینی کوره دیگر با EAF، مشاغل بیشتری را برای مدت طولانی تری حفظ می کند. پس از آن، مشاغل می توانند بیشتر بر روی تولید محصولات فولادی پایین دستی، به عنوان مثال صفحات فولادی متمرکز شوند. با این حال، هیچ تضمینی وجود ندارد که این مشاغل دارای حقوق و شرایطی معادل باشند.

اتحادیه ها ممکن است با دیدن تلاشی برای افزایش تولید فولاد در پورت تالبوت و اسکانتورپ با کمک EAF احساس راحتی بیشتری کنند. با وجود عرضه مازاد جهانی فولاد، فولاد سبز تا سال 2030-2035 با کمبود عرضه در اروپا مواجه است. این می‌تواند فرصتی برای بریتانیا باشد تا بخش فولاد خود را توسعه دهد و افت چند دهه را معکوس کند.

هر دو گزینه فوق را می‌توان با توصیه‌های دیگری که ما برای این استراتژی ارائه می‌کنیم، پشتیبانی کرد، مانند افزایش تقاضای داخلی برای فولاد بریتانیا از طریق قوانین خرید عمومی و کاهش قیمت برق صنعتی.

اگر این اقدامات موفقیت آمیز باشد، نشان می دهد که صفر خالص هم برای کارگران و هم برای کره زمین مثبت است. این باید نشان داده شود تا این استدلال معکوس شود که کربن زدایی ناگزیر به معنای صنعتی زدایی است.