چگونه مواد شیمیایی به اندازه کافی ایمن یا بسیار مضر در نظر گرفته می شوند – اخبار زیست محیطی به طور خلاصه

توسط مارک لورچ، دانشگاه هال

اگر اخیراً به یک سالن ناخن رفته اید، ممکن است با TPO یا اکسید تری متیل بنزوئیل دی فنیل فسفین مواجه شده باشید که نام شیمیایی کامل آن را به آن بدهید. شما نام را روی بطری نمی دیدید. اما اگر انگشتان ژله ای خود را زیر یک لامپ آبی-بنفش قرار داده اید، TPO ممکن است بخشی از این فرآیند باشد.

TPO همان چیزی است که شیمیدانان آن را آغازگر نوری می نامند – اساساً یک ماده شیمیایی است که هنگام برخورد با نور UV واکنش نشان می دهد. هنگامی که ناخن های شما زیر لامپ قرار می گیرند، TPO تجزیه می شود و به اتصال مولکول های مایع کوچک به یکدیگر کمک می کند و لاک را به لایه ژل جامد، براق و با ماندگاری طولانی تبدیل می کند.

این شیمی هوشمند است و یکی از دلایل ماندگاری مانیکور ژلی نسبت به لاک معمولی ناخن است. اما اتحادیه اروپا اخیراً TPO را ممنوع کرده است زیرا تحقیقات نشان داده است که می تواند خطر ابتلا به سرطان را افزایش دهد و برای سیستم تولید مثل مضر باشد.

در همین حال، جایگزین هایی مانند بنزوفنون و سایر آغازگرهای نوری رایج در حال ظهور هستند.

به عنوان مثال، بنزوفنون به عنوان یک مختل کننده غدد درون ریز احتمالی ذکر شده است، به این معنی که می تواند بر هورمون ها تأثیر بگذارد. یکی دیگر از جایگزین های رایج TPO به نام TPO-L برای آبزیان مضر است و می تواند باعث حساسیت پوستی شود. هیچ کدام از اینها پنهان نیست. آژانس مواد شیمیایی اروپا یک پایگاه داده عمومی دارد که در آن هر کسی می تواند مواد شیمیایی را جستجو کند و طبقه بندی خطرات و داده های زیست محیطی آنها را بیابد.

نکته این نیست که لاک ناخن خطرناک است. این است که حتی محصولات روزمره شامل شیمی پیچیده‌تر از آن چیزی است که ما تصور می‌کنیم، و تصمیم‌گیری در مورد اینکه چه چیزی “به اندازه کافی ایمن” است شامل ارزیابی خطرات، مزایا و جایگزین‌های موجود است.

همین الگو اخیراً با دو ماده شیمیایی بسیار گسترده تر انجام شد: Pfas، به اصطلاح “مواد شیمیایی برای همیشه” و گلایفوسیت، یک علف کش کشاورزی.

کمیسیون اروپا اخیراً محدودیت های جدیدی را برای PFAS در فوم آتش نشانی اعلام کرده است. به این دلیل دست یافت که Pfas در محیط تجزیه نمی شود و می تواند در طول زمان در موجودات زنده تجمع کند که می تواند مضر باشد. در همین حال، استفاده از گلایفوسیت در دست بررسی است و اتحادیه اروپا ادامه آن را تایید کرده و بریتانیا نیز در سال آینده تصمیم خواهد گرفت.

هیچ یک از این تصمیمات به صورت آنی یا خودکار گرفته نمی شود. به این ترتیب ایمنی شیمیایی تنظیم می شود.

ریچ چه می کند؟

محصولات دارویی در سراسر جهان به شدت کنترل می شوند، اما مواد شیمیایی همیشه به این شدت نظارت نمی شوند. با این حال، در اتحادیه اروپا و بریتانیا، مواد شیمیایی تحت سیستمی به نام Reach مدیریت می شوند که اغلب به عنوان یکی از جامع ترین مقررات شیمیایی در جهان توصیف می شود.

تفاوت اصلی در نحوه برخورد ما با داروها با مواد شیمیایی به نحوه تفکر ما در مورد خطر مربوط می شود. انتظار می رود که مواد شیمیایی در صورت استفاده صحیح بی خطر باشند. از سوی دیگر، اگر فواید آن بیشتر از خطرات باشد، داروها ممکن است خطراتی داشته باشند.

به همین دلیل است که درمان‌های خشن سرطان که می‌توانند عوارض جانبی جدی داشته باشند هنوز قابل قبول در نظر گرفته می‌شوند – زیرا می‌توانند جان انسان‌ها را نجات دهند. و همچنین به همین دلیل است که تا زمانی که اقدامات ایمنی قوی وجود داشته باشد، هنوز می توان بسیاری از مواد شیمیایی خطرناک را ساخت و استفاده کرد.

تحت Reach، شرکت ها باید مواد شیمیایی خود را ثبت کنند و اطلاعات دقیقی در مورد خواص، خطرات و جابجایی ایمن آنها ارائه دهند. اصل در اینجا این است: “بدون داده، بدون بازار”.

سپس تنظیم کننده ها این اطلاعات را ارزیابی می کنند و در صورت لزوم ممکن است درخواست بیشتری کنند. پس از آن می توان چنین موادی را مجاز کرد، به این معنی که تنها در صورتی می توان از آنها استفاده کرد که شرکت ها بتوانند نشان دهند که خطرات کنترل شده است یا مزایای آن برای جامعه بیشتر از آنها است در حالی که گزینه های ایمن تر ایجاد می شود.

اگر ماده ای خطر غیرقابل قبولی را به همراه داشته باشد که در غیر این صورت قابل مدیریت نباشد، تنظیم کننده ها می توانند استفاده های خاص از مواد شیمیایی را محدود یا ممنوع کنند. بعداً، اگر شواهدی پیدا شود که نشان دهد یک ماده شیمیایی ممکن است باعث سرطان شود، به تولید مثل آسیب برساند، در محیط باقی بماند، در موجودات زنده انباشته شود، یا در غیر این صورت خطرناک باشد، ممکن است به لیستی از “مواد نگران کننده بسیار جدی” اضافه شود.

Reach یک سیستم سختگیرانه و گام به گام است که شرکت ها را ملزم می کند تا نشان دهند که مواد شیمیایی خود را می توان به طور ایمن استفاده کرد. اما در واقعیت، ما اغلب اثرات کامل یک ماده شیمیایی را تنها پس از استفاده در خارج از آزمایشگاه و در زندگی روزمره می آموزیم. به همین دلیل است که تصمیم گیری در مورد مواد شیمیایی مانند TPO، Pfas و گلایفوسیت ممکن است به کندی تغییر کند و گاهی اوقات چندین سال طول می کشد تا به طور کامل ایجاد شود.

ایمن و بادوام با طراحی

در نتیجه مواردی از این دست، بسیاری بر این باورند که اگرچه Reach یکی از جامع ترین مقررات شیمیایی در جهان است، اما کافی نیست. این منجر به فلسفه ای شد که به عنوان طراحی ایمن و پایدار شناخته می شود، که در آن، به جای تولید یک ماده شیمیایی و سپس اثبات بی خطر بودن آن، این ماده با ایمنی و دفع یا بازیافت طراحی می شود.

در این زمینه است که هوش مصنوعی ممکن است نقش مهمی ایفا کند. هوش مصنوعی به طور فزاینده ای برای پیش بینی سمیت مواد شیمیایی مورد استفاده قرار می گیرد و بنابراین اجازه می دهد تا قبل از تولید آنها برچسب گذاری شوند.

شیمی دنیای مدرن را ساخته است و به ما روکش های دائمی روی نوک انگشتانمان، محصولات پرمحصول، ماهیتابه های نچسب، ژاکت های ضد آب و هزاران وسیله نادیده گرفته دیگر را به ما می دهد. همچنین به ما مواد شیمیایی داد که خیلی دور سفر می کنند، خیلی طول می کشند و در جایی که هرگز در نظر گرفته نشده بودند تجمع می یابند.

چالش این است که استفاده از شیمی را متوقف نکنید. باید عاقلانه از آن استفاده کنید. چه در مورد مانیکور صحبت کنیم، چه زمین های کشاورزی یا فوم اضطراری، اصل باید یکسان باشد: از شیمی استفاده کنید که کار را بدون به جا گذاشتن میراث انجام می دهد. هرچه بیشتر بتوانیم این را پیش بینی کنیم، بعداً شگفتی های کمتری خواهیم دید.

مارک لورچ، استاد ارتباطات علوم و شیمی، دانشگاه هال

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.