آلودگی هوا در پیتسبورگ تخمین زده می شود که سالانه جان بیش از 3000 نفر را بگیرد – و لغو EPA کمکی نمی کند – Environmental News Bits

توسط فیلیپ لاندریگان، کالج بوستون و الا ویتمن، دانشگاه ورمونت

در اکتبر 1948، مه غلیظی به دونورا، پنسیلوانیا، یک شهر فولادی در دره Monongahela، در جنوب پیتسبورگ غلتید. به مدت پنج روز، دودهای سمی از یک کارخانه روی – کارخانه ای که سنگ معدن روی را به فلز روی خالص تبدیل می کند – از دودکش های کارخانه می ریزد و در دره گیر می کند و Donora را می پوشاند. هوا مملو از اکسیدهای گوگرد، گرد و غبار فلزات سنگین و ذرات معلق در هوا بود.

آتش نشانان برای تسکین افراد مسن و آسیب دیدگان آسم، مخازن اکسیژن 60 پوندی را از خانه به خانه حمل کردند. پرستاران به کارگران آسیاب در تیمارستان خدمات رسانی می کردند و بیماران را روی زمین می گذاشتند، زیرا تخت های بیمارستان به اندازه ظرفیت پر شده بود. خانه های تشییع جنازه جا نداشتند. این فاجعه در نهایت جان 20 نفر را گرفت و باعث بیماری مزمن ریوی در بسیاری دیگر شد.

این یکی از اولین تظاهرات واضح در ایالات متحده بود که آلودگی هوا می تواند باعث مرگ شود. امروزه، تحقیقات بهداشت جهانی جدید که خطرات قرار گرفتن در معرض آلودگی را کمیت می‌کند، به توضیح اینکه چرا بلایایی مانند Donora تا این حد مرگبار بوده‌اند و چرا تهدیدهای بهداشتی مشابه ادامه دارند، کمک می‌کند.

به عنوان یک محقق بهداشت عمومی و پزشک بهداشت عمومی، اخیراً مطالعه‌ای را در مجله Annals of Global Health درباره اثرات آلودگی هوا بر سلامتی در جنوب غربی پنسیلوانیا منتشر کردیم که منطقه پیتسبورگ را به عنوان یک نقطه داغ آلودگی نشان می‌دهد.

یک نقطه عطف

تحقیقات انجام شده توسط فاجعه Donora نشان داد که آلودگی هوا باعث مشکلات سلامتی جدی از جمله بیماری قلبی مزمن، سکته مغزی، بیماری انسدادی مزمن ریه، سرطان ریه و دیابت در بزرگسالان می شود و می تواند منجر به تولد زودرس، وزن کم هنگام تولد، مرده زایی، آسم و اختلال در رشد ریه در کودکان شود.

شواهد جدید نشان می دهد که آلودگی هوا همچنین با زوال عقل در بزرگسالان و از دست دادن IQ، اختلال کمبود توجه/بیش فعالی و اختلال طیف اوتیسم در کودکان مرتبط است.

قبل از فاجعه Donora، دولت فدرال کیفیت هوا را تنظیم نمی کرد. آلودگی به طور مشروع به عنوان یک مزاحمت محلی تلقی می شد – بهای اجتناب ناپذیر پیشرفت.

اما فاجعه در دونورا، سیاستمداران، دانشمندان و مردم را مجبور کرد تا متوجه شوند که آلودگی هوا یک تهدید جدی برای سلامتی است. با انجام این کار، Donora اساس قانون هوای پاک، قانون فدرال آلودگی هوا را در ابتدا در سال 1963 تصویب کرد، سپس در سال 1970 و دوباره در سال 1990 تقویت شد.

آلودگی همچنان ادامه دارد

علیرغم این پیشرفت، آلودگی هوا همچنان عامل مرگ حدود 200000 نفر در ایالات متحده در سال است. این مرگ و میرها به طور مساوی توزیع نمی شوند. در عوض، آنها در کانون های آلودگی متمرکز هستند.

تحقیقات ما نشان می دهد که جنوب غربی پنسیلوانیا، منطقه اطراف Donora و از جمله پیتسبورگ، یکی از آن نقاط داغ است.

منطقه شهری پیتسبورگ با کارخانه‌های فولاد، کوره‌های کک – که زغال سنگ را برای تولید سوخت برای فولادسازی می‌سوزاند – دره‌های شیب‌دار که آلودگی را به دام می‌اندازند و سابقه اجرای ناکافی قانون هوای پاک محلی، همچنان در میان آلوده‌ترین مناطق کشور قرار دارد.

تفکیک داده های جدید

ذرات ریز آلودگی هوا، معروف به PM2.5، فقط هوای پیتسبورگ و جوامع اطراف آن را آلوده نمی کند. این می تواند باعث مرگ افراد و زخمی شدن کودکان قبل از تولد آنها شود.

برای درک کامل تلفات، ما یک مطالعه اپیدمیولوژیک انجام دادیم. با استفاده از تصاویر ماهواره‌ای ناسا برای اندازه‌گیری سطوح آلودگی در هر بخش سرشماری، ما این داده‌ها را به سوابق مرگ و تولد از وزارت بهداشت پنسیلوانیا مرتبط کردیم.

یافته ها آشکار بود. در سال 2019، بین 3085 تا 3467 مرگ در جنوب غربی پنسیلوانیا – تقریباً 11٪ تا 12.5٪ از کل مرگ و میرهای بزرگسالان در آن سال – احتمالاً به آلودگی PM2.5 نسبت داده شده است. این آسیب به نوزادان نیز کشیده شد: ما برآورد کردیم که آلودگی باعث تولد 229 نوزاد نارس، 177 نوزاد کم وزن و 12 مرده زایی شده است.

با استفاده از داده‌های علمی موجود که نشان می‌دهد هر افزایش کوچک در آلودگی هوا با کاهش قابل‌اندازه‌گیری ضریب هوشی کودکان همراه است، ما این فرمول را برای سطوح آلودگی پیتسبورگ برای تمام ۲۴٬۶۰۴ کودکی که در سال ۲۰۱۹ در آنجا متولد شده‌اند، اعمال کردیم. این محاسبه منجر به از دست دادن جمعی بیش از ۶۰٬۰۰۰ امتیاز هوشی در گروه شد. این میانگین تقریباً 2.5 امتیاز IQ برای هر کودک است.

نکته مهم این است که بسیاری از آسیب هایی که در پیتسبورگ دیدیم در سطوح PM2.5 کمتر از استاندارد کیفیت هوای EPA یعنی 9 میکروگرم بر متر مکعب رخ داده است. این نشان می دهد که حتی سطوح پایین قرار گرفتن در معرض PM2.5 خطرات سلامتی قابل توجهی دارد.

یافته های ما به یک نقطه کلیدی برای سیاست هوایی ایالات متحده می رسد. لی زلدین، مدیر EPA، قصد خود را برای افزایش حد مجاز PM2.5، تسهیل اجرای قانون هوای پاک و لغو یافته های خطر گازهای گلخانه ای که به EPA اجازه می دهد تا انتشار گازهای گلخانه ای را که منجر به تغییرات آب و هوایی می شود، تنظیم کند، اعلام کرد.

EPA همچنین رویه دیرینه خود را برای حسابداری از مزایای اقتصادی کنترل آلودگی حذف کرد. بر اساس محاسبات جدید، EPA تنها هزینه‌های کنترل آلودگی را محاسبه می‌کند، در حالی که ارزش اقتصادی جان‌های نجات‌یافته را حذف می‌کند – معیاری که به عنوان “ارزش یک زندگی آماری” شناخته می‌شود که آژانس‌ها مدت‌هاست از آن برای توجیه مقررات بهداشتی استفاده می‌کنند.

بعد چه اتفاقی می افتد؟

طبق گفته شبکه حفاظت از محیط زیست، یک سازمان غیرانتفاعی متشکل از فارغ التحصیلان EPA که به طور داوطلبانه تخصص خود را برای حفاظت از یکپارچگی محیطی و سلامت عمومی انجام می دهند، در طول اولین دولت ترامپ، تغییرات محیطی و عدم تلاش برای جلوگیری از آلودگی منجر به مرگ 20000 نفر در سال شد. مرگ و میرها بیشتر در ایالت های جنوبی و میانه غربی با صنایع سنگین و مقررات سهل آلودگی دسته بندی می شوند. ایالت هایی که قبلاً کنترل های آلایندگی قوی داشتند، توانستند ضربه کاهش های فدرال را کاهش دهند.

محققان بهداشت عمومی به اجرای محلی قانون هوای پاک به عنوان راهی برای محدود کردن اثرات بهداشتی آژانس‌های فدرال اشاره می‌کنند. شهرستان آلگنی دارای اختیارات قانونی تحت قانون هوای پاک برای تعیین و اجرای استانداردهای آلودگی سخت‌تر از حداقل‌های فدرال است، اما به طور مداوم از این اختیار استفاده نکرده است.

گروه های اجتماعی و مدافع، از جمله شورای هوای پاک و PennEnvironment، از اداره بهداشت شهرستان خواسته اند تا استانداردهای سخت گیرانه تری اتخاذ کند و اجرای مجوزها را افزایش دهد. اداره بهداشت شهرستان آلگنی جلسات عمومی منظمی را برگزار می کند که در آن مقررات کیفیت هوا و اولویت های اجرایی مورد بررسی قرار می گیرند.

همانطور که چشم انداز نظارتی تغییر می کند، داده های جوامعی مانند پنسیلوانیا جنوب غربی برای درک و مستندسازی آنچه در اثر آلودگی هوا از دست می رود بسیار مهم خواهد بود.

فیلیپ لاندریگان، استاد زیست شناسی، کالج بوستون و الا ویتمن، دانشجوی پزشکی، دانشگاه ورمونت

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.

متصل شد