نیولوماب با دوز کم به بیماران مبتلا به سرطان سر و گردن کمک می کند عمر طولانی تری داشته باشند

شیکاگو – اگر کلید دریافت ایمونوتراپی سرطان در مناطقی از جهان که به آن دسترسی ندارند، کاهش دوز باشد، چه؟

بر اساس نتایج ارائه شده در روز یکشنبه در نشست سالانه انجمن انکولوژی بالینی آمریکا، یک رویکرد ایمونوتراپی ارزان‌تر می‌تواند بقای بیماران مبتلا به سرطان سلول سنگفرشی پیشرفته سر و گردن را در کشورهای دارای منابع محدود افزایش دهد.

مهارکننده‌های ایست بازرسی ایمنی، درمان سرطان را در کشورهای ثروتمندتر تغییر داده‌اند، اما در بسیاری از نقاط جهان هزینه آنها – به طور بالقوه ده‌ها هزار دلار در سال در هند – آنها را دور از دسترس نگه می‌دارد.

در هند، جایی که مطالعه فاز 3 انجام شد، کارسینوم سلول سنگفرشی سر و گردن دومین سرطان شایع تشخیص داده شده است. با وجود شیوع آن، کمتر از 3 درصد از بیماران واجد شرایط، بازدارنده ایست بازرسی دریافت می کنند. محققان به رهبری Minit Jalan Shah از مرکز یادبود تاتا در بمبئی آزمایش کردند که آیا یک دوز بسیار کم از مهارکننده PD1 nivolumab همراه با شیمی درمانی می تواند جایگزین مقرون به صرفه تری ارائه دهد.

این مطالعه شامل 422 بزرگسال مبتلا به بیماری پیشرفته حساس به پلاتین بود. شرکت‌کنندگان به‌طور تصادفی برای دریافت پاکلیتاکسل-کاربوپلاتین، شیمی‌درمانی استاندارد مبتنی بر پلاتین، یا شیمی‌درمانی مترونومیک خوراکی سه‌گانه همراه با نیولوماب با دوز بسیار پایین، معروف به TMC-I، که حدود 230 دلار در ماه هزینه دارد، تقسیم شدند.

بیمارانی که TMC-I دریافت کردند، به طور قابل توجهی بیشتر عمر کردند، با میانگین بقای کلی 10.3 ماه در مقایسه با 6.2 ماه برای افرادی که شیمی درمانی استاندارد دریافت می کردند. حدود 46 درصد از بیمارانی که TMC-I دریافت کردند پس از یک سال زنده بودند، در حالی که این رقم در گروه کنترل 23 درصد بود.

TMC-I همچنین با عوارض جانبی کمتری همراه است. بروز عوارض جانبی درجه 3 یا بالاتر تقریباً 10 درصد کمتر از گروه شیمی درمانی استاندارد بود.

شاه گفت که بر اساس این نتایج و مطالعات قبلی، TMC-I به رژیم خط اول ترجیحی در هند تبدیل شده است.

با این حال، نتایج کلی بقا کمتر از نتایج گزارش شده برای عوامل خط اول در ایالات متحده است.

جولی گرالو، مدیر ارشد پزشکی و معاون اجرایی ASCO، طی یک نشست خبری گفت که این داده‌های جدید از TMC-I باعث “تحرک رو به رشد” برای آزمایشی می‌شود که به طور مستقیم رویکردهای ایمونوتراپی با دوز استاندارد و دوز پایین را مقایسه می‌کند. اگرچه چنین کارآزمایی سر به سر باید در خارج از کشور انجام شود، گرالو گفت که نتایج می تواند پیامدهای گسترده ای داشته باشد اگر شامل یک بازوی مقایسه استاندارد مراقبت در ایالات متحده باشد.

او گفت: «ما به دلیل منابع کم، می‌توانیم تحقیقات لازم را انجام دهیم تا بتوانیم این داروها را به‌طور مناسب‌تری در محیط‌های با منابع بالا مصرف کنیم.»

گرالو ادامه داد: در ایالات متحده، موضوع دوز بهینه ممکن است بخشی از کاهش هزینه های مراقبت های بهداشتی و در عین حال حفظ اثربخشی باشد.

او گفت: “هزینه های مراقبت های بهداشتی در ایالات متحده و برای مراقبت از سرطان بسیار بالا است، و هر کاری که بتوانیم برای درک بهتر مقایسه بین این 12 مهارکننده PD1/PDL1 تایید شده توسط FDA در ایالات متحده انجام دهیم، نشانگرهای زیستی که بهتر جمعیت کوچکتری را انتخاب می کنند که سودمند است، و دوز مناسب بسیار مناسب و به نفع بیماران ما و همچنین سیستم مراقبت بهداشتی ما است.”