پارادوکس لبنیات هند: فراوانی بدون آرزو – و نحوه تطبیق بخش

پارادوکس لبنیات هند: فراوانی بدون آرزو—و نحوه انطباق بخش پارادوکس لبنیات هند: فراوانی بدون آرزو—و نحوه تطبیق بخش | اعتبار عکس: AlexPro9500

طی چند دهه اخیر، کشاورزی هندی از کمبود به مازاد و از بقا به مقیاس رسیده است. انقلاب سفید شیوه تغذیه ملت را تغییر داد و پایه و اساس صنعتی را پایه گذاری کرد که همچنان در گستره و دامنه رشد خود ادامه می دهد. امروزه هند سالانه حدود 240 میلیون تن شیر تولید می کند که تقریباً یک چهارم تولید جهان است. این پیشرفت برای نزدیک به هشت کرور خانوار لبنیات معیشت ایجاد کرد و مؤسسات تعاونی ایجاد کرد که معیارهای جهانی باقی می مانند.

با این حال، حتی با این موفقیت، این بخش در لحظه تعیین کننده ای قرار دارد. ما بر فراوانی مسلط شده‌ایم، اما هنوز آرزوها را باز نکرده‌ایم. و این داستانی است که کشاورزان لبنیات هندی اکنون باید شروع به نوشتن کنند.

بین سال‌های 2011 تا 2024، سهم لبنیات در هزینه‌های خانوار در حدود 7 درصد در شهری هند و کمی بیش از 8 درصد در روستاهای هند ثابت باقی مانده است. با این حال، هزینه های مربوط به غذاها و نوشیدنی های فرآوری شده از 9 درصد به نزدیک به 11 درصد افزایش یافته است. هندی ها کمتر برای غذا خرج نمی کنند. آنها بودجه خود را به سمت محصولاتی سوق می دهند که با هویت، راحتی و سبک زندگی مدرن سازگاری بیشتری دارند. در حالی که سهم مخارج خانوارها برای لبنیات بدون تغییر باقی مانده است، عجیب و غریب بودن نوشیدنی های بطری شده تا قیمت هر لیتر لبنیات ممکن است مانند یک بحران به نظر برسد.

باخت به دسته ها

لبنیات به دلیل بی ربط بودن جای خود را نداده اند. به دسته‌هایی که داستان‌های قوی‌تری می‌گویند، سرنخ‌ها را گسترش می‌دهند و آرزویی ایجاد می‌کنند شکست خورده است. این موضوع این نیست که مصرف کنندگان برای محصولات لبنی ارزشی برابر با مارک های دیگر مورد علاقه خود قائل نیستند، تناقض این است که علیرغم ارزشی که ارائه می دهند، بیشتر برندهای لبنی هنوز به این ارزش نرسیده اند.

برای درک اینکه چرا غذاهای فرآوری شده تخیل مصرف کنندگان هندی را تسخیر کرده اند، باید عمیق تر از راحتی یا بازاریابی نگاه کنیم. مصرف اساساً توسط انگیزه درونی که در بالای ارزش عاطفی قرار دارد هدایت می شود. شرکت‌های موفق مواد غذایی بسته‌بندی‌شده – بسیاری از آنها محصولاتی به مراتب کم‌مغذی‌تر از لبنیات می‌فروشند – این را بهتر از هر کسی فهمیدند. آنها ارزش اصلی را در هر مناسبت مصرف رمزگشایی کردند، مزایای عملکردی متفاوتی را که می‌توانستند ارائه کنند، شناسایی کردند، ارزش‌های احساسی را که می‌توان از آن به دست آورد را درک کردند، محصولاتی را ایجاد کردند که متناسب با آن لحظات خاص باشد، و سپس دقیقاً برندهای خود را با مصرف‌کنندگان مرتبط کردند. دسته بندی های مختلف از تنقلات شور گرفته تا نوشیدنی های شیرین صرفاً به این دلیل که خوشمزه هستند در حال افزایش نیستند. آنها رشد کردند زیرا بر روی نیازهای انسان مانند آسایش، پاداش، پیوند، انرژی، زیاده‌روی یا فرار لحظه‌ای ترسیم کردند.

در کمال تعجب، لبنیات هنوز این کار را انجام نداده است، حتی اگر در موقعیت بهتری نسبت به هر گروه دیگری برای انجام این کار قرار دارد. شیر یک غذای کامل است. تقریباً تمام مواد مغذی مورد نیاز بدن انسان را در خود دارد. همچنین همه کاره ترین ماده خام موجود برای صنایع غذایی است. می تواند به یک میلک شیک یا یک قهوه سرد تبدیل شود. یک محصول تخمیر شده پروبیوتیک مانند ماست یا پنیر دلمه. پنیر سر میز صبحانه یا پنیر در ناهار؛ دوغ برای رویه یا بستنی برای لذت بردن. پارادوکس واقعی این است که هر یک از این محصولات برای مصرف کنندگان هندی آشنا هستند و برای هزاران سال بخشی از فرهنگ غذایی ما بوده اند.

اولین نشانه های قابل مشاهده

با این حال، علیرغم اینکه صنایع لبنی سرشار از پروتئین، کلسیم و ریزمغذی‌ها هستند، احتمالاً ارزش هر یک از این موارد را در نظر نگرفته است، مزایای متفاوتی را که می‌توان ارائه داد، ایجاد فرمت‌های جدید با جذابیت مدرن یا محصولات لبنی لایه‌ای با معنای احساسی برای برآورده کردن آرزوهای جمعیت جوان مصرف‌کننده را در نظر نگرفته است.

وقتی این قفل باز شود، لبنیات برای همه افراد در چرخه فضیلت‌آمیز، از مصرف‌کنندگان گرفته تا کشاورزان، ارزش زیادی ایجاد می‌کند. ارزش مصرف کننده بهتر منجر به برندهای ممتاز می شود، که منجر به حاشیه بهتر، که منجر به دستمزد بالاتر برای کشاورزان می شود، که منجر به بهبود کیفیت گله و شیر با ارزش غذایی بالاتر می شود. هر ذینفعی در نهایت برنده می شود – از جمله خرده فروشان، سهامداران و در نهایت عموم مردم. این گونه است که یک ملت تضمین می‌کند که سهمش از کیف پول به سمت محصولات مغذی به جای لذت‌های کم‌مغذی یا حتی مضر که عمدتاً بر اساس جذابیت عاطفی رشد می‌کنند، تغییر می‌کند.

اولین نشانه های این تغییر در حال حاضر قابل مشاهده است. در بسیاری از فروشگاه‌های خرده‌فروشی مد روز قدم بزنید و مشاهده خواهید کرد که ماست ممتازی که به سرعت فروخته می‌شود، قی‌مغذی مصنوعی با قیمت‌های بالا، شیر طعم‌دار که از قفسه‌ها ناپدید می‌شود، و طیف‌های بدون پروتئین و لاکتوز بالا محبوبیت پیدا می‌کند. بخش لبنیات با ارزش افزوده شامل کشک، پنیر، پنیر و بستنی با رشد بیست و چند درصدی، بیش از دو برابر سریعتر از بازار بزرگتر بوده است و اکنون 40 تا 45 درصد از درآمد را برای تعدادی از بازیگران خصوصی پیشرو به ارمغان می آورد. با این حال این هنوز به یک پدیده در سطح صنعت تبدیل نشده است.

یک درس بی خطا

در سطح جهانی، این درس غیرقابل انکار است. تولیدکنندگان شیر تخصصی مقیاسی را بر روی شیر ایجاد کرده‌اند، اما ارزش خود را بر روی نوآوری، عملکرد، راحتی و تجارب برتر ایجاد کرده‌اند. هند مواد خام، عمق فرهنگی و اعتماد مصرف کننده برای دنبال کردن این مسیر را دارد. آنچه ما اکنون به آن نیاز داریم، تمایل گسترده صنعت برای ایجاد ارزش بیشتر در لبنیات است که نوآوری و موقعیت های مصرف جدید با ارزش بیشتری را تسریع می کند.

پارادوکس لبنیات هند یک مشکل برای حل نیست، بلکه انتقالی برای مدیریت است. فراوانی به بخش فضایی برای نوآوری، آزمایش و اهداف بالاتر می دهد. با افزایش درآمدها، افزایش آگاهی سلامت و جمعیت جوان به دنبال تغذیه بهتر، شرایط برای رنسانس لبنیات مهیا می شود. فصل بعدی مستلزم تعهد مشترک به ارزش است: محصولاتی که باعث لذت، پرورش و برآورده کردن آرزوها می شوند. محصولاتی که مصرف کنندگان با انتخاب انتخاب می کنند، نه با عادت.

هند با چشم انداز و تلاش جمعی به بزرگترین تولید کننده لبنیات در جهان تبدیل شده است. جهش بعدی به همین روحیه نیاز دارد – این بار نه تنها برای تولید بلکه برای دگرگونی. از فراوانی تا آرزو. از فراوانی تا فرصت.

نویسنده مدیر عامل هریتیج فودز است

ارسال شده در 29 نوامبر 2025